Huu ni ushuhuda wa kweli kutoka jijini Arusha, kuhusu familia ya Mzee Abdulah na mkewe. Maisha yao yalianza kwa furaha tele walipowapata watoto wao mapacha, Baraka na Faraji. Tangu utotoni, walikuwa kama pete na kidole; walivaa sare, walisoma shule moja, na hata mmoja akiumwa, basi mwingine naye aliishiwa nguvu.

Matatizo yalianza baada ya kumaliza elimu ya msingi. Baraka alichaguliwa kujiunga na shule ya kutwa ya kawaida, huku Faraji akifanikiwa kwenda Shule ya Kitaifa (National School). Tangu siku hiyo, ule uzi uliowaunganisha ulikatika. Chuki ilitanda, dharau ikaingia, na mapacha hawa wakawa kama paka na panya. Nyumba ya Mzee Abdulah ilijaa huzuni na simanzi.Baada ya jitihada za kifamilia kushindikana, Mzee Abdulah alimshirikisha rafiki yake wa karibu ambaye alimuelekeza kwa mtaalamu mashuhuri, Dr. Magongo. Ingawa Mzee Abdulah alikuwa na kusitasita awali, upendo kwa wanawe ulimfanya apige hatua hiyo ya kishujaa kutafuta suluhu kwa Dr. Magongo.

Dr. Magongo alimpokea Mzee Abdulah kwa ukarimu na busara. Hakutumia nguvu, bali alitumia tiba asilia na maarifa ya kale ya kurekebisha mahusiano yaliyovunjika:
• Dawa ya ‘Muungano wa Damu’: Dr. Magongo alimpa Mzee Abdulah dawa ya asili ya kupaka na kunyunyizia kwenye nguo za vijana hao, iliyolenga kuamsha ile hali yao ya asili ya kuzaliwa pamoja.
• Maelekezo ya Kiroho: Dr. Magongo alifanya tambiko maalumu la kuondoa roho ya husuda na mashindano iliyoingia kati ya Baraka na Faraji baada ya kutengana shule.
• Maneno ya Busara: Alimshauri Mzee Abdulah jinsi ya kuzungumza nao kwa namna ambayo haitaonyesha upendeleo kwa mmoja.

Baada ya Mzee Abdulah kufuata maelekezo yote ya Dr. Magongo, anga la nyumba yake lilianza kubadilika. Siku ya kwanza ya kukutana kwao ilikuwa ya kipekee na haitasahaulika.Baraka alikuwa ameketi nje, kwenye kile kiti cha mbao ambacho mapacha hao walipenda kukaa zamani kabla ya chuki kuingia. Faraji alitoka ndani, na badala ya kupita kwa dharau kama ilivyokuwa desturi yake, alisimama ghafla na kumtazama ndugu yake. Kwa mara ya kwanza baada ya miaka mingi, macho yao hayakujawa na hasira, bali yalijawa na shauku na majonzi ya kupotezana.

Faraji alikuwa wa kwanza kuvunja ukimya. Alimsogelea Baraka na kumuwekea mkono begani, ishara ambayo ilimfanya Mzee Abdulah, aliyekuwa akichungulia dirishani, kutokwa na machozi ya furaha.”Ndugu yangu Baraka, nimekukumbuka. Shule na madaraja vilitutenganisha, lakini damu yetu ni moja.”Fariji alisema (Akisimama na kumkumbatia ndugu yake kwa nguvu) Baraka alinena na kusema “Nilidhani umenisahau kwa sababu ya mafanikio yako, lakini moyo wangu ulikuwa unakuita kila siku.”

Walikaa hapo kwa saa kadhaa, wakisimuliana mambo ya shuleni na kucheka kama walivyofanya walipokuwa watoto wadogo. Ile hali ya mmoja kuhisi maumivu ya mwingine ilirejea papo hapo; Baraka alipokuwa akisimulia changamoto za shule yake, Faraji aliahidi kumsaidia kwa vifaa na maarifa aliyopata kwenye shule ya kitaifa.Tangu siku hiyo, ile kuta ya chuki ilibomoka kabisa.

Dr. Magongo hakurudisha tu maelewano, bali alirudisha roho ya pacha mmoja ndani ya miili miwili. Leo hii, Arusha nzima inawajua Baraka na Faraji kama mfano wa kuigwa wa upendo wa ndugu. Mzee Abdulah sasa anatembea kifua mbele, akijua kuwa familia yake imepona na itabaki imara milele.Mzee Abdulah sasa anaishi kwa amani, akimshukuru Dr. Magongo kwa kuirudisha furaha iliyokuwa imepotea nyumbani kwake. Wasiliana na Dr. MAGONGO Leo.Usikubali kutaabika na matatizo kama haya. Dr. MAGONGO yuko hapa kukusaidia popote ulipo.